Αρχική

Όταν ο σύγχρονος άνθρωπος βλέπει γύρω του τις αξίες κι τις σταθερές να καταρρέουν, όταν η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά ηθική και πνευματική, κρίση στις διαπροσωπικές σχέσεις, την ταυτότητα και στο νόημα της ζωής, όταν ο σύγχρονος τρόπος ζωής απαιτεί το σκόρπισμα του εαυτού και την καταναγκαστική εξωστρέφεια με στόχο την ομοιομορφία και όχι τον εμπλουτισμό μέσω της διαφορετικότητας,

Όταν δε μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση από τον γάμο, τα παιδιά, τον σύντροφο, τους φίλους, την δουλειά, εύκολα παρασύρεται στον φαύλο κύκλο των ενοχών, των κατηγοριών και του βουλιάγματος και νιώθει να στερεύουν οι δημιουργικές δυνάμεις του και η ελπίδα για ζωή. Το φορτίο μοιάζει αφόρητο και η ζωή απειλητική, ο εαυτός εύθραυστος και ευάλωτος

Το αποτέλεσμα είναι μια έκρηξη των εκφράσεων ψυχικού πόνου ως μια πρώτη προσπάθεια προσαρμογής σ’ αυτό το δυσαρμονικό, απειλητικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον ώστε ο περιορισμός του κόσμου μας και η ακινητοποίηση να εξασφαλίσει λίγη ζωή.

Είναι βέβαιο πως κανένας άνθρωπος δε θέλει να υποστεί την οδυνηρή διαδικασία να αποκαλύψει τα βαθύτερα επίπεδα του εαυτού του, των φόβων και των παθών του σε άλλους και συχνά ούτε στον ίδιο τον εαυτό του εκτός αν με αυτή τη διαδικασία έχει κάποια ελπίδα να ξεπεράσει το μπλοκάρισμα του και να ανακουφιστεί από τις δυσκολίες του.

Όταν η απόφαση για θεραπεία εμπεριέχει ευθύνη και δέσμευση φανερώνει θάρρος για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής, δείχνει ότι δε φτάνει να δει ωραιοποιημένα το ποτήρι μισογεμάτο αλλά επιθυμεί να το γεμίσει με ζωή. Η επιθυμία του θεραπευόμενου γίνεται δυνατότητα να διευρύνει τον κόσμο του, να αξιοποιήσει το δυναμικό του και να γίνει δημιουργός του εαυτού του.